Минато… Сегашност… Иднина… Од овие трите знајте што ме замара најмногу? Минатото. Дел од мојот, од сечиј живот, кој ја определува сегашноста, и го гради патот кон иднината. Чудна ви е реченицата? Ви нема логика? Како може некој ке речи минатото да го одредува курсот на понатамошниот живот на човекот… Епа ај ке се потрудам малце да објаснам од повеке аспекти…
Седам дома сам, пушам цигара… чадот нежно и неосетно ги распарува моите алвеоли, навлегува во мојот мозок, во секоја нејзина клетка, и гледајки во една невидлива точка на белиот ѕид, духовите доагаат., нежно чукајки на вратата на сегашноста… Чук, Чук… Ние дојдовме да те потсетиме, да те вратиме назад… Ме фатија за рака, ме отргнаја од реалноста, ме вратија назад… Ја палам првата цигара во животот… Marlboro црвено заедно со две другарки. Се набљудувам себеси како од некоја височина, и се гледам како седам на таа испокршена клупа, во темнината на паркот. Духот застана до мене и неосетно, со звукот на тишината, ги пробуди емоциите во мене, измешани емоции на радост и тага… Копнеам да се вратам, да бидам повторно таму да бидам радосен како што бев тогаш, но не можам а тоа ме прави тажен… Оддеднаш се раѓа убиецот на љубовта, гневот… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Едно попладне пред некој месец решив да си ги средам еден куп CD – а што ги имам дома. Онака да ги наредам, за да не бидат расфрлаи насекаде низ собата. Игри, музика, програми… расфрлани насекаде… Ме заинтригираа 2 CD – a, цели прашливи, со мирис на минато, мирис на… Win 98 software pack 1… Linkin Park – Hybrid Theory… Го ставам првото CD во компјутерот… гледам Tomb Raider 3, Star Craft – Brood War, и еден куп програми тотално неполезни денес. Духовите повторно се назад… ме зграбија повторно за раката… Првата победа на Star Craft, нервите изгубени на Tomb Raider… Потоа го ставам CD – то од Linkin Park… Првите дисторзирани гитари, првиот headbang… сакам назад, сакам назад… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Петок е… Ај ако сакаш ова вечер излези со едно девојче Стефан, внука и е на мојата пријателка, а не е од Битола, па затоа ај малце прошетај ја да не и биде досадно… Отидов… WOW… извикав во истиот момент кога ја видов. Прекрасно девојче… Се бакнавме потоа… мојот прв бакнеж… моето прво незнаење како… моето прво фалење пред другарите… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Духовите на минатото… дел од нас, дел од нашето секојдневие. Но често сметаат, често сметаат во нашите расудувања, во нашите односи… Баш пред некој ден гледам како едно големо девојче, ја нарекува својата братучетка, кој има 4 или 5 години, глупава, а таа во истиот момент се расплачи. Се разгневив… Духот дојде, ме зграби за раката во дел од секундата… мајка ми ми рече: глупав еден, татко ми ми рече: глупав еден… се расплакав… ме пушти… назад сум, знам зошто сум гневен…
И…??? Како на овие духови да им кажеме чао…? Со се што правам само ги замолкнувам, но тие се пак тука… Ја чекаат совршената прилика… Еве ги…
„Сегашноста го формира минатото, а иднината сегашноста“.
Или, со други зборови, начинот на кој се перцепира минатото сега, влијае врз тоа минато. Ако го гледаш како лошо, тогаш е лошо. Ако го гледаш како позитивна стимулација за себе-унапредување, тогаш такво и ќе биде. На ист начин (често) не може да судиме за сегашноста се додека не дојде иднината кога и ќе можеме да ја ставиме сегашноста во поширокиот контекст на нашиот живот.
Она што сега ми изгледа како грубо нарушување на моите права, желби и чувства, утре можеби ќе го гледам како одличен период кога сум бил поттикнат да правам, размислувам и превземам нешта што синоќа сум ги сметал за непотребни.
Како што викаше Роберт Антон Вилсон: Линдон Џонсон беше одличен анти-воен претседател. Не за друго, за време на неговото владеење се случуваше толку лоша, неправедна и катастрофална војна (Виетнам), што повеќето Американци станаа пацифисти.
Сличен е и мојот пристап кон мкМетал.
Metalheads are like any other group of people – a few winners and a whole lot of losers!
А архетипови се мемориски кодови во главата на секој човек кои не можат да се избришат. Поврзани се со колективната меморија ама и со некои духови на минатото коишто ти оставиле голем впечаток.
Мислам ок, освен архетиповиве коишто несвесно и потсвесно функционираат, имаш и апла духови на минатото ко што ги спомна ти.
У секој случај точно е дека и тие и тие имаат ОГРОМНО влијание на тоа како ќе дејствуваме и што одлучуваме да правиме.
Е сеа вака: у животот најмногу впечаток ни оставаат работите коишто не инспирираат, моментите кога откриваме некоја вистина за светот и моментите кои биле решавачки за нашиот живот….и се разбира моментите кога ни се случувале важни работи у животот.
Затоа духовите на минатото уствари треба да ни бидат потсетник за сите ситуации за да може да имаме поубава слика за нашиот живот. Као филмска лента шо ни се дешавало. Пошо пази, има значајни настани што можеби си ги заборавил т.е. секој од нас знае да заборава.
А иначе кога рече дека сакаш да се вратиш назад, мислам дека таква желба има секој од нас. Уствари едноставно е: секој од нас има душа, а душата е создадена и функционира да биде БЕСМРТНА. Значи одвнатре во душата си бесмртен а однадвор за едно 70-80 години најверојатно ќе рикнеш.
Ја лично би сакал да живеам околу 250 години. Супер период е еј. Па да не биде многу досадно на 250 крај.
Не знам дали ти е познато, али скоро сите луѓе како мали живеат со некоја, (да не ја наречам) смешна идеја дека ќе живеат вечно и дека никогаш ништо нема да заврши. Е сеа добро е да е зачува тој ентузијазам од младите денови, па кога човек е постар да се труди да ги направи работите барем да траат подолго. Да се бори со краткоста.
Уствари сите нешта имаат крај. Само духот нема. Затоа еве да речеме многу луѓе се занимаваат со уметност: зошто? Бидејќи кога го прават тие за миг се чувствуваат бесмртни. Дека се надвор од тој вртлог на времето.
Така да моето мислење е дека ако човек сака да ги победи духовите на минатото уствари треба да проба животот да и го посвети на бесмртноста…(фигуративно=)
Е сеа “бесмртен“ може да се биде на многу начини. Да се остаави некое дело зад себе, да бидеш историска личност, и сл. но никако со медитирање и на вегетаријански моди. Мислам те молам=)
Толку. И да, затоа го мразам богот Јахве. Затоа што тој вели дека за да бидам бесмртен морам да умрам. Во рајот ќе сум бил бесмртен. Епа Јас сакам да бидам бесмртен дур сум смртен:)
ЕЈ закон, може онака да ги прашаме другите форумџии да напишат кој е нивниот начин да се справат со спомените? Со минатото? Со ГРОЗНИОТ факт дека времето поминува? Дали човек треба да биде ноншалантен по ова прашање?
А иначе кога рече дека сакаш да се вратиш назад, мислам дека таква желба има секој од нас. Уствари едноставно е: секој од нас има душа, а душата е создадена и функционира да биде БЕСМРТНА. Значи одвнатре во душата си бесмртен а однадвор за едно 70-80 години најверојатно ќе рикнеш.
Damn right!
Затоа еве да речеме многу луѓе се занимаваат со уметност: зошто? Бидејќи кога го прават тие за миг се чувствуваат бесмртни. Дека се надвор од тој вртлог на времето.
Bullseye!
Е сеа “бесмртен“ може да се биде на многу начини. Да се остаави некое дело зад себе, да бидеш историска личност, и сл. но никако со медитирање и на вегетаријански моди.
Минатото на кое што мислиш е сегашноста, сите исполнети и неисполнети минати желби се твојата сегашна личност, тие се дел од тебе и ќе ги носиш нив со себе си, некогаш визуелно ќе си ги претставуваш, а некогаш и кога мислиш дека не се сеќаваш и кога нема ни да заприметиш ќе ти се покажат во најсилно издание, тогаш кога ќе сфатиш дека твојата идна постапка или твојата замислена идеја е последица од „минатите“ работи кои што те граделе. Од тоа нема бегање, а и нема смисла, едноставно треба да се остават поминатите мигови мирно да живеат со нас и тога кога не се мирни и тогаш кога не предизвикуваат убави емоции, поради тоа што се наши моменти.
Минатото на кое што мислиш е сегашноста, сите исполнети и неисполнети минати желби се твојата сегашна личност, тие се дел од тебе и ќе ги носиш нив со себе си, некогаш визуелно ќе си ги претставуваш, а некогаш и кога мислиш дека не се сеќаваш и кога нема ни да заприметиш ќе ти се покажат во најсилно издание, тогаш кога ќе сфатиш дека твојата идна постапка или твојата замислена идеја е последица од „минатите“ работи кои што те граделе. Од тоа нема бегање, а и нема смисла, едноставно треба да се остават поминатите мигови мирно да живеат со нас и тога кога не се мирни и тогаш кога не предизвикуваат убави емоции, поради тоа што се наши моменти.
:)
Минатото не е сегашноста, но се содржи во неа, да. Сегашноста може да се каже дека е своевиден продукт на сето минато. А иднината? Па, на сегашноста. Но каква е таа иднина која би зависела од сегашност која е водена од минатото? Веројатно многу, многу тажна.
Од минатото нема бегање, ама има разбирање на тоа минато, согледување од што повеќе страни и што поцелосно, и продолжуавње понатаму (со надеж дека лекциите се научени). Се додека човек не се ослободи од минатото, тој нема сегашност, а со тоа нема ни некоја посветла иднина.
Добро е да се созрее до степен кога сите непријатни искуства сме ги разбрале, и сме сфатиле дека биле неопходни алатки во нашето обликување како суштества, денес, во сегашноста. Добро е, исто така, сите пријатни работи и случки да не се заборават или обезвреднат, туку да се негуваат, зашто се показатели на дихотомичноста на животот, еден вид светулки во ноќта (која не е секогаш така темна – погледнете нагоре, и ќе видите воодушевувачка убавина).
Добриот пилот е свесен за овие светулки, и дури и во најтемната ноќ, ќе слета успешно. (Ако ми ги сфаќате метафориве.) :)
Инаку, сметам дека човекот е прилично моќно суштество. Многу мал капацитет користиме. Исклучително сме моќни и на физички, и на интелектуален и на духовен план. Најкапацитетното суштество на планетата сме. И исто така сметам (а и знам) дека имаме огромна моќ за трансформација, по било кој основ. Било да е психолошки, физички, духовен, сеедно. Го имаме капацитетот, го можеме тоа.
Затоа мислам дека минатото (посебно проблематичното минато) е премостива работа. Се’ што треба е да бидете свесни за сегашноста во која живеете. Наместо да пропаѓате во црните дупки на минатите невозвратености, незабележаности, повреди и удари, отворете ги очите. Само отворете ги. Затворете го минатото. Во соба сте? Ок. Зошто сте во собата? Што правите во проклетата соба? Излезете надвор. Зборувам метафорички, ама мислам дека ќе ме сфатите.
Само помирете се со минатото, не на патетичен самосожалувачки начин, туку на силен начин, на начин со кој сте извлекле поука, со кој тотално ви е јасно зошто ви се случило тоа што ви се случило. А знајте дека ништо не е случајно. Или, да се изразам подобро – имаме моќ да ги гледаме работите не како случајности, туку како целисходности. Зошто да гледаме на нашиот живот као на куп некохеренти, искршени бесмислени фрагменти, кога во секое од тие парчиња лежи закопана извесна смисла? Оној кој не е способен да создаде лекција од наводна „случајност“, е слеп за знаењето кое му било пред очи.
Размислувајте, искусувајте, дознавајте, учете, растете. Ништо не е финално. Ништо не е фатално. Па дури ни смртта. Кога човек умре, тој себеси сам не се оплакува, туку другите го оплакуваат. Прашање е колку луѓето со тоа што прават тешки церемонии и оплакуваат мртви (на кои им е баш сеедно), не си придаваат значење самите на себе, со истото тоа оплакување. Ама, да не забегаме сеа.
Значи, минатото е минато. Сегашноста е сегашност. Иднината уште не дошла. Бидете во сегашноста (а не во минатото), и сте ја зграбиле иднината.
Со еден другар скоро праевме муабет за тоа дали постои сегашност? И добив едно доста логично објаснување, дека не постои сегашноста или ако постои дека времетраењето и е некој минимален временски интервал, бидејки додека го зборам ова, веќе е минато.
А што се однесува до минатото кое не прогонува, твој избор е како ќе гледаш на минатото и повеќето работи во животот се еден куп шанси и твој избор. Спомените и искуствата се она што не прават, можеби, подобри или полоши личности и она што сме или кои сме.
Ова што stalin_bt го спомна е можеби жал за едно убаво време кое поминало, но се додека мислиме или знаеме дека ќе следат уште такви моменти ќе има радост. Да, и да бидеме свесни дека нема да биде исто како што било некогаш и да не се залажуваме и живеете во свет кој повеќе не постои. Убаво е од време на време да си посонуваме, но сепак ни треба Reality check.
не постои сегашноста или ако постои дека времетраењето и е некој минимален временски интервал
nema vrska, vremeto ne e kvantizirano (ne postoi dokaz za pretpostavka od toj tip).. i da e, najverojatno nam ne bi ni smenilo nisto posebnoсменило ништо..
ona pogore nema tolku vrska so intikatnosta na vreme-prostorot tuku so covecka kategorija i percepcija. znaci i idealen spoj na generalen relativitet i kvantna mehanika ne bi gi ni cepnal “duhovite od minatoto”
“Religion has run out of justifications. Thanks to the telescope and the microscope, it no longer offers and explanation of anything important.”
иначе stalin_bt : Ја мислам дека фората е дека ако човек е доволно хабар да го насочи животот во една точно одредена насока(што е една од најтешките работи за една човечка психа) ондак духовите на минатото се помалку ќе го засегаат….значи една ствар што му дава смисла на твојот живот и цело време да се гледа да се оди кон таа работа….
Човек мора да живее за сега и за утре…минатото треба да биде само потсетник дека времето навистина минува….
еве за мене лично кога ќе ми дојде сеќавање од некоја ствар што поминала, единствен начин да се смирам ( ЕДИНСТВЕН) е сознанието дека тоа време сум го поминал квалитетно и дека сум правел нешто што стварно имало вредност….
т.е. кога ќе се сетам дека сум бил на некоја мн јака свирка и пак ми се иде, се тешам со фактот дека времето (таа вечер кога била свирката) сум го поминал како што јас сум САКАЛ….
Али кога ќе се сетам некоја друга вечер кога сум можел да отидам на некоја таква јака свирка, а не сум отишол и сум нашол некој глуп изговор, е тогаш братче ми иде да си корнам коси…=)
така да, целата фора е дека ако знаеш добро да се изорганизираш 80 години живот нема да ти бидат уопште малку=)
т.е. 80 години у секој случај се малку, али сети на зборовите на овој од Перл Џем пејачот: подобро 80 години да живеам максимално отколку ( ко во песната): LIfe Wasted!
А квантно-релативистичките теории за тоа дека времето не постои, тоа остајте му го на Ајнштајн, Макс Планк и компанија.
Зошто? Затоа што они иако се обидувале да докажат релативност на времето( дека времето е измислена категорија) они своето животно време го потрошиле така како што САКАЛЕ=) (односно како што објаснив погоре)
1.Во нивниот случај, работата што го исполнува нивниот живот била физиката
2. Доволно биле луди целосно да и се посветат на физиката и да истражуваат
3. И оп, кога ќе видиш нивните животи одеднаш не биле веќе животи на обични физичари со обични нормални животи..тие станале светски физичари човече!
Замисли колку е закон сонот да ти се исполни целосно!....си сонувал да станеш светски физичар и место професор на ПМФ оп, еве ти светска слава и можност да манипулираш со времето и просторот!
А за сето тоа ти треба, да знаеш што сакаш, да бидеш доволно луд цел живот да се бориш да го оствариш сонот, и се разбира малку среќа=)
Е тек тогаш братче времето колку толку губи смисла, кога сонот ќе се оствари во целост….
Иначе добро сеа, ние живееме и во земја и во општество каде чудата се малце поретки заради економско-политички фактори и такозвани (мојот професор по проектирање) ги нарекува подземни сили, али у секој случај вољата е многу важна…
Сега всушност сфаќам дека Духовите на минатото уствари стануваат злобни и кобни и те мачат, само онојпат кога не си задоволен од сегашноста во која живееш( или иднината што те чека) и си викаш ех како беше во старите добри времиња….
Епа мое мислење е дека човек никогаш не смее да се предаде…Можеби во Македонија никогаш нема да добиеш шанса да станеш светски физичар ама важно е да се бориш секој миг да бидеш блиску до сонот…
Дури и ако некој ден после некоја тешка хаварија изгледа бесмислено човек да пробува да оживува “стари“ соништа( да речеме на 50 год) ја мислам дека не е важно бе….Да си умреш како лав, тоа е важно…Со сознанието дека си се трудел до последниот миг…Дека во животот си давал се од себе, дека не си бил мрзлив и дека ти се дешавало нешто што за тебе било важно( што имало смисла)...
А верувај, не познавам човек којшто давал све од себе и се трудел, а да не постигнал ништо во животот…Резултати ќе има секако…Сега нормално, нема сигурно да станеш светски физичар, ама да речеме авторитет за астрофизика на ПМФ и познат физичар на балканот? И тоа е звање.
И се разбира за тоа звање ќе ти љубоморат многу професори по физика низ државава коишто и самите кога биле млади сакале да бидат светски познати физичари, ама си рекле: “ Е сеа, пер шо ќе се замарам….боље ми е некој обичен конзервативен живот, да си ги приспособам моите желби и соништа кон тоа што го нуди општеството“…
(А ако гледаш така општеството не нуди ништо….Така да, треба да се гледа со оптимизам….Така е со секоја идеја….)
*примерот со физичарите е само колку да земам некоја професија (некој сон кој треба да се исполни=)
*плус нема везе дека крајната цел на секој сон е да станеш светски познат( музичар, физичар, економист…) ова го земав само за пример
*плус нема везе дека крајната цел на секој сон е да станеш светски познат( музичар, физичар, економист…) ова го земав само за пример
koj i dava tonus na celata “rasprava”, “da stanes svetski poznat xxxxxxxxx” podednakvo bi bilo zameneto i so “da siluvas sto e mozno povekje mali decinja”...
“Religion has run out of justifications. Thanks to the telescope and the microscope, it no longer offers and explanation of anything important.”
Без разлика дали се работи за нешто што е прифатливо/неприфатливо во општеството…
Ти и да силуваш мали дечиња ти треба посветеност и храброст да бидеш посветен….
Баш и тоа е проблемот што, ако луѓето сонуваат за некоја работа што е надвор од “нормалните“ вредности на општеството, луѓето многу брзо се откажуваат од тој сон….
Е сеа ќе се замарам актер да сум бил….Немало лепче од тоа, и ете го на правен или на економски студира за да има сигурна иднина….
Треба да се има муда бе да се запише драмски, кога ќе ти серат за тоа пријателите и роднините да знаеш да ги одјебеш и да го занемаруваш нивното мислење…Да се има муда да се издржи све што носи со себе таквиот избор да станеш актер, имаш триста притисоци, па лошо материјално стање, нерешено станбено прашање итн итн…
Ја секад за добар пример го давам Хитлер…едно такво мало човече, па озгора на тоа сликар и фантазер, сакал да влезе у политика и да стане голем војсководец…Замислете. Ама имал муда човекот да остави се и да гледа да се протне у некој партиски штаб да најде место….и прво чистач лево десно ама на крај фирер….
Исто и со Бил Гејтс… Студирал информатика…и оп…чекај бе си рекол….ја сакам да си го направам сонот со виндоусот и да се пробам на пазарот да правам бизнис….и човекот си отишол од факс на сред студии најмил една мала просторија и решил….
Мислам откај да знаеме, можда имал и среќа, можда и така се погодило он да успее, ама важна е храброста.
Ха Ноцри впрочем рече, нели, дека, најголем порок на човекот е стравот. Епа, аналогно на тоа, најголема доблест е храброста.
Џабе памет ако нема дејство…
Дури и да се биде џаболебар треба огромна посветеност, најсериозно=) Затоа, најтешко е животот човек да успее да си го насочи….
најлошо е кога си викаш: ќе се развивам како сие нормални луѓе…да, ќе се развиваш никој не ти го зема тоа…ама мора нели, нешто да постигнеш лично твое….уф колку е тешко тоа….
Ваљда најлесно е вака на форуми кога збориме, си седиме пред компјутер и си кулираме… =)
Минато… Сегашност… Иднина… Од овие трите знајте што ме замара најмногу? Минатото. Дел од мојот, од сечиј живот, кој ја определува сегашноста, и го гради патот кон иднината. Чудна ви е реченицата? Ви нема логика? Како може некој ке речи минатото да го одредува курсот на понатамошниот живот на човекот… Епа ај ке се потрудам малце да објаснам од повеке аспекти…
Седам дома сам, пушам цигара… чадот нежно и неосетно ги распарува моите алвеоли, навлегува во мојот мозок, во секоја нејзина клетка, и гледајки во една невидлива точка на белиот ѕид, духовите доагаат., нежно чукајки на вратата на сегашноста… Чук, Чук… Ние дојдовме да те потсетиме, да те вратиме назад… Ме фатија за рака, ме отргнаја од реалноста, ме вратија назад… Ја палам првата цигара во животот… Marlboro црвено заедно со две другарки. Се набљудувам себеси како од некоја височина, и се гледам како седам на таа испокршена клупа, во темнината на паркот. Духот застана до мене и неосетно, со звукот на тишината, ги пробуди емоциите во мене, измешани емоции на радост и тага… Копнеам да се вратам, да бидам повторно таму да бидам радосен како што бев тогаш, но не можам а тоа ме прави тажен… Оддеднаш се раѓа убиецот на љубовта, гневот… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Едно попладне пред некој месец решив да си ги средам еден куп CD – а што ги имам дома. Онака да ги наредам, за да не бидат расфрлаи насекаде низ собата. Игри, музика, програми… расфрлани насекаде… Ме заинтригираа 2 CD – a, цели прашливи, со мирис на минато, мирис на… Win 98 software pack 1… Linkin Park – Hybrid Theory… Го ставам првото CD во компјутерот… гледам Tomb Raider 3, Star Craft – Brood War, и еден куп програми тотално неполезни денес. Духовите повторно се назад… ме зграбија повторно за раката… Првата победа на Star Craft, нервите изгубени на Tomb Raider… Потоа го ставам CD – то од Linkin Park… Првите дисторзирани гитари, првиот headbang… сакам назад, сакам назад… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Петок е… Ај ако сакаш ова вечер излези со едно девојче Стефан, внука и е на мојата пријателка, а не е од Битола, па затоа ај малце прошетај ја да не и биде досадно… Отидов… WOW… извикав во истиот момент кога ја видов. Прекрасно девојче… Се бакнавме потоа… мојот прв бакнеж… моето прво незнаење како… моето прво фалење пред другарите… Гневен сум… Срекен сум… Тажен сум…
Духовите на минатото… дел од нас, дел од нашето секојдневие. Но често сметаат, често сметаат во нашите расудувања, во нашите односи… Баш пред некој ден гледам како едно големо девојче, ја нарекува својата братучетка, кој има 4 или 5 години, глупава, а таа во истиот момент се расплачи. Се разгневив… Духот дојде, ме зграби за раката во дел од секундата… мајка ми ми рече: глупав еден, татко ми ми рече: глупав еден… се расплакав… ме пушти… назад сум, знам зошто сум гневен…
И…??? Како на овие духови да им кажеме чао…? Со се што правам само ги замолкнувам, но тие се пак тука… Ја чекаат совршената прилика… Еве ги…
Dont’ worry be happy
„Сегашноста го формира минатото, а иднината сегашноста“.
Или, со други зборови, начинот на кој се перцепира минатото сега, влијае врз тоа минато. Ако го гледаш како лошо, тогаш е лошо. Ако го гледаш како позитивна стимулација за себе-унапредување, тогаш такво и ќе биде. На ист начин (често) не може да судиме за сегашноста се додека не дојде иднината кога и ќе можеме да ја ставиме сегашноста во поширокиот контекст на нашиот живот.
Она што сега ми изгледа како грубо нарушување на моите права, желби и чувства, утре можеби ќе го гледам како одличен период кога сум бил поттикнат да правам, размислувам и превземам нешта што синоќа сум ги сметал за непотребни.
Како што викаше Роберт Антон Вилсон: Линдон Џонсон беше одличен анти-воен претседател. Не за друго, за време на неговото владеење се случуваше толку лоша, неправедна и катастрофална војна (Виетнам), што повеќето Американци станаа пацифисти.
Сличен е и мојот пристап кон мкМетал.
Metalheads are like any other group of people – a few winners and a whole lot of losers!
malce emo, mu fali krutost i metalska preciznost.. inaku dosta simpaticno…
“Religion has run out of justifications. Thanks to the telescope and the microscope, it no longer offers and explanation of anything important.”
интерестинг тиори мај френдс….
у принцип се работи за архетипови….
А архетипови се мемориски кодови во главата на секој човек кои не можат да се избришат. Поврзани се со колективната меморија ама и со некои духови на минатото коишто ти оставиле голем впечаток.
Мислам ок, освен архетиповиве коишто несвесно и потсвесно функционираат, имаш и апла духови на минатото ко што ги спомна ти.
У секој случај точно е дека и тие и тие имаат ОГРОМНО влијание на тоа како ќе дејствуваме и што одлучуваме да правиме.
Е сеа вака: у животот најмногу впечаток ни оставаат работите коишто не инспирираат, моментите кога откриваме некоја вистина за светот и моментите кои биле решавачки за нашиот живот….и се разбира моментите кога ни се случувале важни работи у животот.
Затоа духовите на минатото уствари треба да ни бидат потсетник за сите ситуации за да може да имаме поубава слика за нашиот живот. Као филмска лента шо ни се дешавало. Пошо пази, има значајни настани што можеби си ги заборавил т.е. секој од нас знае да заборава.
А иначе кога рече дека сакаш да се вратиш назад, мислам дека таква желба има секој од нас.
Уствари едноставно е: секој од нас има душа, а душата е создадена и функционира да биде БЕСМРТНА. Значи одвнатре во душата си бесмртен а однадвор за едно 70-80 години најверојатно ќе рикнеш.
Ја лично би сакал да живеам околу 250 години. Супер период е еј. Па да не биде многу досадно на 250 крај.
Не знам дали ти е познато, али скоро сите луѓе како мали живеат со некоја, (да не ја наречам) смешна идеја дека ќе живеат вечно и дека никогаш ништо нема да заврши. Е сеа добро е да е зачува тој ентузијазам од младите денови, па кога човек е постар да се труди да ги направи работите барем да траат подолго. Да се бори со краткоста.
Уствари сите нешта имаат крај. Само духот нема. Затоа еве да речеме многу луѓе се занимаваат со уметност: зошто? Бидејќи кога го прават тие за миг се чувствуваат бесмртни. Дека се надвор од тој вртлог на времето.
Така да моето мислење е дека ако човек сака да ги победи духовите на минатото уствари треба да проба животот да и го посвети на бесмртноста…(фигуративно=)
Е сеа “бесмртен“ може да се биде на многу начини. Да се остаави некое дело зад себе, да бидеш историска личност, и сл. но никако со медитирање и на вегетаријански моди. Мислам те молам=)
Толку. И да, затоа го мразам богот Јахве. Затоа што тој вели дека за да бидам бесмртен морам да умрам. Во рајот ќе сум бил бесмртен. Епа Јас сакам да бидам бесмртен дур сум смртен:)
ЕЈ закон, може онака да ги прашаме другите форумџии да напишат кој е нивниот начин да се справат со спомените? Со минатото? Со ГРОЗНИОТ факт дека времето поминува? Дали човек треба да биде ноншалантен по ова прашање?
Ако stalin_bt сака излаз од минатото, може да го погледне филмчево па да удри експеримент-два:
И можда едни други филмови, кои ги посочив на темата за рекламиравање за филмови, нели… Ајде, лека ноќ, на здравје ми пиво. :)
Black Phoenix = Mudrecot
Аааааууу не видов…
Damn right!
Bullseye!
Не се согласувам!
Ајт сеа мрш на спиење! :)
Black Phoenix = Mudrecot
брат да си гледаш пред масата најубаво ќе ти е а? шо замараш со овакви бедни раобти :S
Менам електрична гитара за плинска.
Контакт 070245336
а
?
еј изгреа сонце, црвенооо… која маса бе sтew?
Black Phoenix = Mudrecot
Минатото на кое што мислиш е сегашноста, сите исполнети и неисполнети минати желби се твојата сегашна личност, тие се дел од тебе и ќе ги носиш нив со себе си, некогаш визуелно ќе си ги претставуваш, а некогаш и кога мислиш дека не се сеќаваш и кога нема ни да заприметиш ќе ти се покажат во најсилно издание, тогаш кога ќе сфатиш дека твојата идна постапка или твојата замислена идеја е последица од „минатите“ работи кои што те граделе.
Од тоа нема бегање, а и нема смисла, едноставно треба да се остават поминатите мигови мирно да живеат со нас и тога кога не се мирни и тогаш кога не предизвикуваат убави емоции, поради тоа што се наши моменти.
Ultima hora omnes efficit pares
:)
Минатото не е сегашноста, но се содржи во неа, да. Сегашноста може да се каже дека е своевиден продукт на сето минато. А иднината? Па, на сегашноста. Но каква е таа иднина која би зависела од сегашност која е водена од минатото? Веројатно многу, многу тажна.
Од минатото нема бегање, ама има разбирање на тоа минато, согледување од што повеќе страни и што поцелосно, и продолжуавње понатаму (со надеж дека лекциите се научени). Се додека човек не се ослободи од минатото, тој нема сегашност, а со тоа нема ни некоја посветла иднина.
Добро е да се созрее до степен кога сите непријатни искуства сме ги разбрале, и сме сфатиле дека биле неопходни алатки во нашето обликување како суштества, денес, во сегашноста. Добро е, исто така, сите пријатни работи и случки да не се заборават или обезвреднат, туку да се негуваат, зашто се показатели на дихотомичноста на животот, еден вид светулки во ноќта (која не е секогаш така темна – погледнете нагоре, и ќе видите воодушевувачка убавина).
Добриот пилот е свесен за овие светулки, и дури и во најтемната ноќ, ќе слета успешно. (Ако ми ги сфаќате метафориве.) :)
Инаку, сметам дека човекот е прилично моќно суштество. Многу мал капацитет користиме. Исклучително сме моќни и на физички, и на интелектуален и на духовен план. Најкапацитетното суштество на планетата сме. И исто така сметам (а и знам) дека имаме огромна моќ за трансформација, по било кој основ. Било да е психолошки, физички, духовен, сеедно. Го имаме капацитетот, го можеме тоа.
Затоа мислам дека минатото (посебно проблематичното минато) е премостива работа. Се’ што треба е да бидете свесни за сегашноста во која живеете. Наместо да пропаѓате во црните дупки на минатите невозвратености, незабележаности, повреди и удари, отворете ги очите. Само отворете ги. Затворете го минатото. Во соба сте? Ок. Зошто сте во собата? Што правите во проклетата соба? Излезете надвор. Зборувам метафорички, ама мислам дека ќе ме сфатите.
Само помирете се со минатото, не на патетичен самосожалувачки начин, туку на силен начин, на начин со кој сте извлекле поука, со кој тотално ви е јасно зошто ви се случило тоа што ви се случило. А знајте дека ништо не е случајно. Или, да се изразам подобро – имаме моќ да ги гледаме работите не како случајности, туку како целисходности. Зошто да гледаме на нашиот живот као на куп некохеренти, искршени бесмислени фрагменти, кога во секое од тие парчиња лежи закопана извесна смисла? Оној кој не е способен да создаде лекција од наводна „случајност“, е слеп за знаењето кое му било пред очи.
Размислувајте, искусувајте, дознавајте, учете, растете. Ништо не е финално. Ништо не е фатално. Па дури ни смртта. Кога човек умре, тој себеси сам не се оплакува, туку другите го оплакуваат. Прашање е колку луѓето со тоа што прават тешки церемонии и оплакуваат мртви (на кои им е баш сеедно), не си придаваат значење самите на себе, со истото тоа оплакување. Ама, да не забегаме сеа.
Значи, минатото е минато. Сегашноста е сегашност. Иднината уште не дошла. Бидете во сегашноста (а не во минатото), и сте ја зграбиле иднината.
Поздрав. :)
Black Phoenix = Mudrecot
stalin_bt убав пост ;)
Со еден другар скоро праевме муабет за тоа дали постои сегашност? И добив едно доста логично објаснување, дека не постои сегашноста или ако постои дека времетраењето и е некој минимален временски интервал, бидејки додека го зборам ова, веќе е минато.
А што се однесува до минатото кое не прогонува, твој избор е како ќе гледаш на минатото и повеќето работи во животот се еден куп шанси и твој избор. Спомените и искуствата се она што не прават, можеби, подобри или полоши личности и она што сме или кои сме.
Ова што stalin_bt го спомна е можеби жал за едно убаво време кое поминало, но се додека мислиме или знаеме дека ќе следат уште такви моменти ќе има радост. Да, и да бидеме свесни дека нема да биде исто како што било некогаш и да не се залажуваме и живеете во свет кој повеќе не постои. Убаво е од време на време да си посонуваме, но сепак ни треба Reality check.
You sleep insane, I sleep in sanity…
GothElfia
nema vrska, vremeto ne e kvantizirano (ne postoi dokaz za pretpostavka od toj tip).. i da e, najverojatno nam ne bi ni smenilo nisto posebnoсменило ништо..
ona pogore nema tolku vrska so intikatnosta na vreme-prostorot tuku so covecka kategorija i percepcija. znaci i idealen spoj na generalen relativitet i kvantna mehanika ne bi gi ni cepnal “duhovite od minatoto”
“Religion has run out of justifications. Thanks to the telescope and the microscope, it no longer offers and explanation of anything important.”
Да, assphalt ама они нас не чепкаат=)(духовите)
иначе stalin_bt :
Ја мислам дека фората е дека ако човек е доволно хабар да го насочи животот во една точно одредена насока(што е една од најтешките работи за една човечка психа) ондак духовите на минатото се помалку ќе го засегаат….значи една ствар што му дава смисла на твојот живот и цело време да се гледа да се оди кон таа работа….
Човек мора да живее за сега и за утре…минатото треба да биде само потсетник дека времето навистина минува….
еве за мене лично кога ќе ми дојде сеќавање од некоја ствар што поминала, единствен начин да се смирам ( ЕДИНСТВЕН) е сознанието дека тоа време сум го поминал квалитетно и дека сум правел нешто што стварно имало вредност….
т.е. кога ќе се сетам дека сум бил на некоја мн јака свирка и пак ми се иде, се тешам со фактот дека времето (таа вечер кога била свирката) сум го поминал како што јас сум САКАЛ….
Али кога ќе се сетам некоја друга вечер кога сум можел да отидам на некоја таква јака свирка, а не сум отишол и сум нашол некој глуп изговор, е тогаш братче ми иде да си корнам коси…=)
така да, целата фора е дека ако знаеш добро да се изорганизираш 80 години живот нема да ти бидат уопште малку=)
т.е. 80 години у секој случај се малку, али сети на зборовите на овој од Перл Џем пејачот: подобро 80 години да живеам максимално отколку ( ко во песната): LIfe Wasted!
А квантно-релативистичките теории за тоа дека времето не постои, тоа остајте му го на Ајнштајн, Макс Планк и компанија.
Зошто? Затоа што они иако се обидувале да докажат релативност на времето( дека времето е измислена категорија) они своето животно време го потрошиле така како што САКАЛЕ=) (односно како што објаснив погоре)
1.Во нивниот случај, работата што го исполнува нивниот живот била физиката
2. Доволно биле луди целосно да и се посветат на физиката и да истражуваат
3. И оп, кога ќе видиш нивните животи одеднаш не биле веќе животи на обични физичари со обични нормални животи..тие станале светски физичари човече!
Замисли колку е закон сонот да ти се исполни целосно!....си сонувал да станеш светски физичар и место професор на ПМФ оп, еве ти светска слава и можност да манипулираш со времето и просторот!
А за сето тоа ти треба, да знаеш што сакаш, да бидеш доволно луд цел живот да се бориш да го оствариш сонот, и се разбира малку среќа=)
Е тек тогаш братче времето колку толку губи смисла, кога сонот ќе се оствари во целост….
Иначе добро сеа, ние живееме и во земја и во општество каде чудата се малце поретки заради економско-политички фактори и такозвани (мојот професор по проектирање) ги нарекува подземни сили, али у секој случај вољата е многу важна…
Сега всушност сфаќам дека Духовите на минатото уствари стануваат злобни и кобни и те мачат, само онојпат кога не си задоволен од сегашноста во која живееш( или иднината што те чека) и си викаш ех како беше во старите добри времиња….
Епа мое мислење е дека човек никогаш не смее да се предаде…Можеби во Македонија никогаш нема да добиеш шанса да станеш светски физичар ама важно е да се бориш секој миг да бидеш блиску до сонот…
Дури и ако некој ден после некоја тешка хаварија изгледа бесмислено човек да пробува да оживува “стари“ соништа( да речеме на 50 год) ја мислам дека не е важно бе….Да си умреш како лав, тоа е важно…Со сознанието дека си се трудел до последниот миг…Дека во животот си давал се од себе, дека не си бил мрзлив и дека ти се дешавало нешто што за тебе било важно( што имало смисла)...
А верувај, не познавам човек којшто давал све од себе и се трудел, а да не постигнал ништо во животот…Резултати ќе има секако…Сега нормално, нема сигурно да станеш светски физичар, ама да речеме авторитет за астрофизика на ПМФ и познат физичар на балканот? И тоа е звање.
И се разбира за тоа звање ќе ти љубоморат многу професори по физика низ државава коишто и самите кога биле млади сакале да бидат светски познати физичари, ама си рекле: “ Е сеа, пер шо ќе се замарам….боље ми е некој обичен конзервативен живот, да си ги приспособам моите желби и соништа кон тоа што го нуди општеството“…
(А ако гледаш така општеството не нуди ништо….Така да, треба да се гледа со оптимизам….Така е со секоја идеја….)
*примерот со физичарите е само колку да земам некоја професија (некој сон кој треба да се исполни=)
*плус нема везе дека крајната цел на секој сон е да станеш светски познат( музичар, физичар, економист…) ова го земав само за пример
fair enough…
ama kon posledniot asterisk
koj i dava tonus na celata “rasprava”,
“da stanes svetski poznat xxxxxxxxx” podednakvo bi bilo zameneto i so “da siluvas sto e mozno povekje mali decinja”...
“Religion has run out of justifications. Thanks to the telescope and the microscope, it no longer offers and explanation of anything important.”
Ain’t got time for the future or the past. Live for the moment, make it last.
FIGHT!
Fight with the rage of a bear!
DEFEND!
Our homeland!
CRUSH!
Crush every enemy!
AND SEAL!
Our victory!
подеднакво бе друже….=)
Без разлика дали се работи за нешто што е прифатливо/неприфатливо во општеството…
Ти и да силуваш мали дечиња ти треба посветеност и храброст да бидеш посветен….
Баш и тоа е проблемот што, ако луѓето сонуваат за некоја работа што е надвор од “нормалните“ вредности на општеството, луѓето многу брзо се откажуваат од тој сон….
Е сеа ќе се замарам актер да сум бил….Немало лепче од тоа, и ете го на правен или на економски студира за да има сигурна иднина….
Треба да се има муда бе да се запише драмски, кога ќе ти серат за тоа пријателите и роднините да знаеш да ги одјебеш и да го занемаруваш нивното мислење…Да се има муда да се издржи све што носи со себе таквиот избор да станеш актер, имаш триста притисоци, па лошо материјално стање, нерешено станбено прашање итн итн…
Ја секад за добар пример го давам Хитлер…едно такво мало човече, па озгора на тоа сликар и фантазер, сакал да влезе у политика и да стане голем војсководец…Замислете. Ама имал муда човекот да остави се и да гледа да се протне у некој партиски штаб да најде место….и прво чистач лево десно ама на крај фирер….
Исто и со Бил Гејтс… Студирал информатика…и оп…чекај бе си рекол….ја сакам да си го направам сонот со виндоусот и да се пробам на пазарот да правам бизнис….и човекот си отишол од факс на сред студии најмил една мала просторија и решил….
Мислам откај да знаеме, можда имал и среќа, можда и така се погодило он да успее, ама важна е храброста.
Ха Ноцри впрочем рече, нели, дека, најголем порок на човекот е стравот. Епа, аналогно на тоа, најголема доблест е храброста.
Џабе памет ако нема дејство…
Дури и да се биде џаболебар треба огромна посветеност, најсериозно=) Затоа, најтешко е животот човек да успее да си го насочи….
најлошо е кога си викаш: ќе се развивам како сие нормални луѓе…да, ќе се развиваш никој не ти го зема тоа…ама мора нели, нешто да постигнеш лично твое….уф колку е тешко тоа….
Ваљда најлесно е вака на форуми кога збориме, си седиме пред компјутер и си кулираме…
=)