Bre!

Harmonija i teorija na muzikara se samo alatki, ne se kreacija, nitu kreativnost sami po sebe (osvn mozhda za genijalecot shto gi izmislis).

Бре!

Хармонија и теорија на музика во уметноста се еднакви на математика како природна наука. Да не си се збунила нешто? Алатка е нотниот систем (каков и да е), тој е еднаков на азбука.

Теоријата е систем на дефиниции, пак компаративно со математика (или било која друга наука, пошто незнам како да ти нацртам), во неа се среќаваат паралели и со други научни гранки, како физика на пример (настанување на артикулиран звук – тон) како и во секоја друга наука. Значи теоријата е наука за основите на музиката.

Хармонија е веќе (освен наука, исто така), широка практична примена на веќе пресметани претходно утврдени формули со теоријата, како решавање на математички проблем. Како што можеш математички да пресметаш зошто некој предмет на пример има одредена форма, така можеш музички да пресметаш зашто одредена мелодија така звучи (т.е. нејзината форма). Едноставно е таква каква што е, без разлика за каква музика се работи, како што број можеш да множиш и делиш и да вадиш корени. На пример, сите агли кај квадрат или рамностран триаголник се исти. Тоа никој не го измислил, едноставно е така, многу нешта околу нас се толку едноставно генијални. Некој ги открил. Можеш да мериш растојание со стапки и пак да имаш јасна претстава за колкаво растојание се работи, ама сепак тоа растојание може и точно да се измери. Можеш да свириш и воопшто музицираш по слух, или едноставно да си потпевнуваш песна, ама мелодијата, интервалите, акордите во неа можат точно да се измерат и веројатно тој што ја направил имал некаква претстава што прави, а тоа што така звучи, ама баш никако не е случајност. Тоа е хармонија! Имаме броеви, од неколку прости броеви настануваат сложени математички операции. Имаме ноти, од неколку основни тона градиме со помош на хармонијата музика.

Да, не се креација, музиката е врвна креација, а тие се науки кои ја проучуваат и си имаат свои врвни претставници како и секоја наука. Во овој случај светски познати композитори, кои не за џабе се прогласени за генијалци. Доволно ја слушаш таа прекрасна хармонија, а кога ќе земеш да ја проучуваш од научен аспект се воодушевуваш како на теориите на Ајнштајн. Никој не ја измислил, како што никој не измислил ниту една од најстарите науки. Тие се присутни секаде и сеуште сосема неистражени.

Модерните музички правци ги помрднуваат границите на класичната хармонија, затоа и сосема поинаку звучи денешниов свет, значи пристутна е секаде, само сега има простор да дише за разлика од класичното доба, кога постоеле и строго контролирани закони и забрани за време на различни владеења. А музиката е бесконечна. Манипулирањето со неа преку хармонијата е бесконечно. Креативноста е бесконечна.

Никој не ти се курчи со ова. Талент и слух се посебна приказна. Секој има афинитети и таленти за по нешто, ама овде се работеше да комплетно негирање за постоење на одредена наука, која воопшто не е ни под знак прашалник дали постои или не. Што ти е филмот на тебе? Никој не те тера да учиш хармонија, ама зашто не те интересира, значи дека ќе ја негираш комплетно? =)

/me покрева петиција утре за исфрлање математика од школство. И така знам да бројам на прсти.

<blockquote>Bre! Harmonija i teorija na muzikara se samo alatki, ne se kreacija, nitu kreativnost sami po sebe (osvn mozhda za genijalecot shto gi izmislis).</blockquote> Бре! Хармонија и теорија на музика во уметноста се еднакви на математика како природна наука. Да не си се збунила нешто? Алатка е нотниот систем (каков и да е), тој е еднаков на азбука. Теоријата е систем на дефиниции, пак компаративно со математика (или било која друга наука, пошто незнам како да ти нацртам), во неа се среќаваат паралели и со други научни гранки, како физика на пример (настанување на артикулиран звук - тон) како и во секоја друга наука. Значи _теоријата е наука за основите на музиката_. Хармонија е веќе (освен наука, исто така), широка практична примена на веќе пресметани претходно утврдени формули со теоријата, како решавање на математички проблем. Како што можеш математички да пресметаш зошто некој предмет на пример има одредена форма, така можеш музички да пресметаш зашто одредена мелодија така звучи (т.е. нејзината форма). Едноставно е таква каква што е, без разлика за каква музика се работи, како што број можеш да множиш и делиш и да вадиш корени. На пример, сите агли кај квадрат или рамностран триаголник се исти. Тоа никој не го _измислил_, едноставно е така, многу нешта околу нас се толку едноставно генијални. Некој ги _открил_. Можеш да мериш растојание со стапки и пак да имаш јасна претстава за колкаво растојание се работи, ама сепак тоа растојание може и точно да се измери. Можеш да свириш и воопшто музицираш по слух, или едноставно да си потпевнуваш песна, ама мелодијата, интервалите, акордите во неа можат точно да се измерат и веројатно тој што ја направил имал некаква претстава што прави, а тоа што така звучи, ама баш никако не е случајност. Тоа е хармонија! Имаме броеви, од неколку прости броеви настануваат сложени математички операции. Имаме ноти, од неколку основни тона градиме со помош на хармонијата *музика*. Да, не се креација, музиката е врвна креација, а тие се *науки* кои ја проучуваат и си имаат свои врвни претставници како и секоја наука. Во овој случај светски познати композитори, кои не за џабе се прогласени за генијалци. Доволно ја слушаш таа прекрасна *хармонија*, а кога ќе земеш да ја проучуваш од научен аспект се воодушевуваш како на теориите на Ајнштајн. Никој не ја _измислил_, како што никој не измислил ниту една од најстарите науки. Тие се присутни секаде и сеуште сосема неистражени. Модерните музички правци ги помрднуваат границите на класичната хармонија, затоа и сосема поинаку звучи денешниов свет, значи пристутна е секаде, само сега има простор да дише за разлика од класичното доба, кога постоеле и строго контролирани закони и забрани за време на различни владеења. А музиката е бесконечна. Манипулирањето со неа преку хармонијата е бесконечно. *Креативноста* е бесконечна. Никој не ти се курчи со ова. Талент и слух се посебна приказна. Секој има афинитети и таленти за по нешто, ама овде се работеше да комплетно негирање за постоење на одредена наука, која воопшто не е ни под знак прашалник дали постои или не. Што ти е филмот на тебе? Никој не те тера да учиш хармонија, ама зашто не те интересира, значи дека ќе ја негираш комплетно? =) /me покрева петиција утре за исфрлање математика од школство. И така знам да бројам на прсти.

Да, го имаме муабетов праено порано, се сложивме, така да не ми оди сеа многу контра, и не ми ги ваѓај речениците од контекст. :)

Се сложивме до негде, тоа да… Мада ако се сеќаваш никогаш не се сложив дека работата е 90%, а талентот само 10%. Друго, нормално е да ти одам контра ако не се слагам за нешо… Во овој случај и ти ми одиш мене контра :) Уосталом тоа е и целта на муабетот… Ако имавме сите исти ставови светов ќе беше многу монотон.

...и дека некој што не пробал нешто, не може да знае дали го бива или не.
Јас на пример имав 50-50 шанса да промашам скроз со тапаните. Пред да ги купам немав ни седнато (клошар). Значи, да не ни пробав, јас ќе останев „неталентиран“ во тој поглед.

Не зборам конкретно за “да те бива” за тапани, за гитара или кавал… Туку за музика. Тоа мораш да го знаеш. Едноставно го осеќаш одвнатре. Незнам од кај ти е таа бројка 50-50 да промашиш или не…. Пред да ги купиш имаше седнато, што на столици и тенџериња од мајка ти, што на бедните тапани од “Хипикон” ( =) ). А и друго. Одеше на играорна, и беше најдобар таму… А за таму е и те како потребна смисла за ритам.

Значи, талентот е нешто што е потребно, за подоцна да може да се надоградува со работата. Без талент нема успех, ама исто така и без работа.
Затоа и реков дека не можеме да ги издвоиме така посебно, бидејќи двете работи влијаат една врз друга на многу неправилен начин кој не може туку-така да се определи.

Со ова се слагам скроз.

Заклучок: не се слагаш со логика која јас не ја поставив воопшто. =)

Не се слагам со логика која произлегува од твојата поставка =)

Humanhater се слагам со постот, само не ми е јасно шо врска има тој делот со штимање на тапани =)

<blockquote>Да, го имаме муабетов праено порано, се сложивме, така да не ми оди сеа многу контра, и не ми ги ваѓај речениците од контекст. :)</blockquote> Се сложивме до негде, тоа да... Мада ако се сеќаваш никогаш не се сложив дека работата е 90%, а талентот само 10%. Друго, нормално е да ти одам контра ако не се слагам за нешо... Во овој случај и ти ми одиш мене контра :) Уосталом тоа е и целта на муабетот... Ако имавме сите исти ставови светов ќе беше многу монотон. <blockquote>...и дека некој што не пробал нешто, не може да знае дали го бива или не. Јас на пример имав 50-50 шанса да промашам скроз со тапаните. Пред да ги купам немав ни седнато (клошар). Значи, да не ни пробав, јас ќе останев „неталентиран“ во тој поглед.</blockquote> Не зборам конкретно за "да те бива" за тапани, за гитара или кавал... Туку за музика. Тоа мораш да го знаеш. Едноставно го осеќаш одвнатре. Незнам од кај ти е таа бројка 50-50 да промашиш или не.... Пред да ги купиш имаше седнато, што на столици и тенџериња од мајка ти, што на бедните тапани од "Хипикон" ( =) ). А и друго. Одеше на играорна, и беше најдобар таму... А за таму е и те како потребна смисла за ритам. <blockquote>Значи, талентот е нешто што е потребно, за подоцна да може да се надоградува со работата. Без талент нема успех, ама исто така и без работа. Затоа и реков дека не можеме да ги издвоиме така посебно, бидејќи двете работи влијаат една врз друга на многу неправилен начин кој не може туку-така да се определи.</blockquote> Со ова се слагам скроз. <blockquote>Заклучок: не се слагаш со логика која јас не ја поставив воопшто. =)</blockquote> Не се слагам со логика која произлегува од твојата поставка =) Humanhater се слагам со постот, само не ми е јасно шо врска има тој делот со штимање на тапани =)

Metalmorphosa – Тоа со тапаните го напишав заради тоа што некаде во предходните коментари имаше нечија апсурдна мисла: ТАПАНИТЕ НЕ СЕ ШТИМААТ или НЕМААТ ТОНОВИ, нешто такво беше :) но за оние кои се заинтересирани како тоа се прави, би ви препорачал да го гледате –

Tommy Igoe – Getting Started On Drums –

На оваа лекција за тапани, човекот (Tommy Igoe) многу точно објаснува, како треба да постапиш кон тапанитие ако си ПОЧЕТНИК ( но се разбира и за оние кои одамна свират на тапани:) )

CANNIBALgirl – ви објасни најдобро досега зошто Теорија и Хармонија на Музиката се и тоа како потребни при музицирањето :) за кое јас искрено ќе и (му) кажам едно големо БРАВО!

Поздрав

Metalmorphosa - Тоа со тапаните го напишав заради тоа што некаде во предходните коментари имаше нечија апсурдна мисла: ТАПАНИТЕ НЕ СЕ ШТИМААТ или НЕМААТ ТОНОВИ, нешто такво беше :) но за оние кои се заинтересирани како тоа се прави, би ви препорачал да го гледате - Tommy Igoe - Getting Started On Drums - На оваа лекција за тапани, човекот (Tommy Igoe) многу точно објаснува, како треба да постапиш кон тапанитие ако си ПОЧЕТНИК ( но се разбира и за оние кои одамна свират на тапани:) ) CANNIBALgirl - ви објасни најдобро досега зошто Теорија и Хармонија на Музиката се и тоа како потребни при музицирањето :) за кое јас искрено ќе и (му) кажам едно големо БРАВО! Поздрав

абе еве ви еден пример од реалноста:

Sonic Youth еден од најистрипаните бендови во историјата, чиишто песни се правени тотално анти-правилно, тотално авангардно, коишто црпат од џезот и од сето она што се вика “свири како ќе ти текне“, коишто си измислувале сопсвени скали и соптвени штимови на гитарата…значи тотално АТОНАЛНА музика….

епа тие Sonic Youth уствари прочитав дека и те како се разбираат во музичка теорија и во тоа што е правилно, а што не е правилно.

За да можеш да ги скршиш правилата или да манипулираш со нив., да ги видоизмениш и слично, за тоа да го направиш ти мораш првин да знаеш кои се правилата.

Така да, за совршено дело потребен е повеќе од изострен слух….

Еве рецимо Џими Хенрикс свирел по слух и правел генијални солажи, ама замислете да бил музички образован уште толку позакон ќе му биле песните:)

Музичката теорија и правилата не можат да те кочат во процесот да создадеш свое парче музика. Тие можат само да ти помогнат. И тоа ептен да ти помогнат:)

Прво научи ги правилата, па крши ги:)

Е сеа лошото е што пак, од друга страна има луѓе коишто се нафаќаат сериозно да учат теорија, а фаќањето песни по слух го занемаруваат.

Двете работи ни требаат….John Petrucci ги има и двете…=)

абе еве ви еден пример од реалноста: Sonic Youth еден од најистрипаните бендови во историјата, чиишто песни се правени тотално анти-правилно, тотално авангардно, коишто црпат од џезот и од сето она што се вика “свири како ќе ти текне“, коишто си измислувале сопсвени скали и соптвени штимови на гитарата...значи тотално АТОНАЛНА музика.... епа тие Sonic Youth уствари прочитав дека и те како се разбираат во музичка теорија и во тоа што е правилно, а што не е правилно. За да можеш да ги скршиш правилата или да манипулираш со нив., да ги видоизмениш и слично, за тоа да го направиш ти мораш првин да знаеш кои се правилата. Така да, за совршено дело потребен е повеќе од изострен слух.... Еве рецимо Џими Хенрикс свирел по слух и правел генијални солажи, ама замислете да бил музички образован уште толку позакон ќе му биле песните:) Музичката теорија и правилата не можат да те кочат во процесот да создадеш свое парче музика. Тие можат само да ти помогнат. И тоа ептен да ти помогнат:) Прво научи ги правилата, па крши ги:) Е сеа лошото е што пак, од друга страна има луѓе коишто се нафаќаат сериозно да учат теорија, а фаќањето песни по слух го занемаруваат. Двете работи ни требаат....John Petrucci ги има и двете...=)

Се сложувам абсолутно со CANNIBALgirl…хармонијата е доста битна ствар во понатамошното развивање на еден музичар…било да е аранжер, композитор или инструменталист….само ете денеска некои стилови музика имаат далеку забегано од границите на онаа класичната хармонија и затоа викаме ееееј порано колку добри песни се правеле, а сеа постепено опаѓа убавината и душата на музиката, тоа е бидејќи секој прави што ке му текне…потсетете се на хитовите од Клептон, Адамс, Dream Theater, Purple, Zeppelin што настанале пред десетици години каде што се применувала во главно класичната хармонија…каде што се внимавало на паралелни квинти и октави, каде што не се удвојувал басовиот тон во секстакорд доколку предходниот акорд не е во иста функција со него, се внимавало на правилни модулации, правилно се разрешувала вогицата и сл…

За жал на денешно време хармонијата се поретко се употребува во компонирањето и затоа современата музика почнува да губи смисла…повекето мислат дека музиката/хармонијата(зборам општо) е лесна наука и не е потребна многу за создавањето добра и квалитетна музика.. е тука се лажат…музиката е доста тешка наука ако навистина сакаш да навлезеш во неа и пред се да и го посветиш животот..тоа ти е исто како почетник гитарист кога ќе ги научи акордите и мисли дека знае се додека на се реши сериозно да навлезе во свирењето и не ги чуе виртуозиве по светов…така е и со хармонијата…само што тука не се во преден план инструменталците, туку композиторите од калибарот на John Williams, Bach, Beethoven итн…

Се сложувам абсолутно со CANNIBALgirl...хармонијата е доста битна ствар во понатамошното развивање на еден музичар...било да е аранжер, композитор или инструменталист....само ете денеска некои стилови музика имаат далеку забегано од границите на онаа класичната хармонија и затоа викаме ееееј порано колку добри песни се правеле, а сеа постепено опаѓа убавината и душата на музиката, тоа е бидејќи секој прави што ке му текне...потсетете се на хитовите од Клептон, Адамс, Dream Theater, Purple, Zeppelin што настанале пред десетици години каде што се применувала во главно класичната хармонија...каде што се внимавало на паралелни квинти и октави, каде што не се удвојувал басовиот тон во секстакорд доколку предходниот акорд не е во иста функција со него, се внимавало на правилни модулации, правилно се разрешувала вогицата и сл... За жал на денешно време хармонијата се поретко се употребува во компонирањето и затоа современата музика почнува да губи смисла...повекето мислат дека музиката/хармонијата(зборам општо) е лесна наука и не е потребна многу за создавањето добра и квалитетна музика.. е тука се лажат...музиката е доста тешка наука ако навистина сакаш да навлезеш во неа и пред се да и го посветиш животот..тоа ти е исто како почетник гитарист кога ќе ги научи акордите и мисли дека знае се додека на се реши сериозно да навлезе во свирењето и не ги чуе виртуозиве по светов...така е и со хармонијата...само што тука не се во преден план инструменталците, туку композиторите од калибарот на John Williams, Bach, Beethoven итн...

Многу добра поента, само не верувам дека Клептон и Пејџ би го разбрале делов:

...каде што се внимавало на паралелни квинти и октави, каде што не се удвојувал басовиот тон во секстакорд доколку предходниот акорд не е во иста функција со него, се внимавало на правилни модулации, правилно се разрешувала вогицата и сл…

Наравоучение: на некои музичари не им е потребна теорија. На некои делумно. На некои ни целата теорија на светов не им е доволна. Правиот музичар едноставно знае во која категорија спаѓа, и нема компромис. Лошиот вечно скита.

Многу добра поента, само не верувам дека Клептон и Пејџ би го разбрале делов: <blockquote>...каде што се внимавало на паралелни квинти и октави, каде што не се удвојувал басовиот тон во секстакорд доколку предходниот акорд не е во иста функција со него, се внимавало на правилни модулации, правилно се разрешувала вогицата и сл…</blockquote> Наравоучение: на некои музичари не им е потребна теорија. На некои делумно. На некои ни целата теорија на светов не им е доволна. Правиот музичар едноставно знае во која категорија спаѓа, и нема компромис. Лошиот вечно скита.

абе за Пејџ не знам, пошо не знам многу за типот ама Клептон и тек како би го разбрал :)

абе за Пејџ не знам, пошо не знам многу за типот ама Клептон и тек како би го разбрал :)

Да ама Пејџ е десетпати попопуларен, поиновативен, поавангарден и технички подобро спремен од Клептон.

Плус, Пејџ е исто така главниот виновник за голем дел од песните на Цепелин кои за разлика на песните од Клептон извршија многу поголемо влијание на светската музика во последниве 40 до 50 години.

Не дека на Пејџ не би му послужила малце теорија, ама едноставно за некои типови музика навистина мораш да имаш и нешто внатре во тебе.

Еве земи ја да речеме, народната музика? Мислиш дека е лесно да се создаде такво парче музика без човек да ја има таа страст таа смисла за топлина на мелодијата која ја имаат фолклорни песни? Тука теоријата не игра баш некоја улога.

Така да ја би се сложил со rock_2_live а тоа е дека за секој човек е различно. Не дека теоријата е на одмет, туку дека има професори на академија што се по предметот хармонија а што може да им се деси да немаат смисла за музика….

сепак, ја би додал дека најмногу и должиме на напорната работа. Искуството у гаража што е. Без него џабе ни е слухотЏабе ти тебе теорија ако не можеш да ја примениш. Искуството со музиката воопшто.

Многу е важно човек да слуша музика, да ја анализира, и да има барем 100 негови аматерски песни, т.е. 100 почетни обиди да се направи некое парче квалитетна музика.

Да ама Пејџ е десетпати попопуларен, поиновативен, поавангарден и технички подобро спремен од Клептон. Плус, Пејџ е исто така главниот виновник за голем дел од песните на Цепелин кои за разлика на песните од Клептон извршија многу поголемо влијание на светската музика во последниве 40 до 50 години. Не дека на Пејџ не би му послужила малце теорија, ама едноставно за некои типови музика навистина мораш да имаш и нешто внатре во тебе. Еве земи ја да речеме, народната музика? Мислиш дека е лесно да се создаде такво парче музика без човек да ја има таа страст таа смисла за топлина на мелодијата која ја имаат фолклорни песни? Тука теоријата не игра баш некоја улога. Така да ја би се сложил со rock_2_live а тоа е дека за секој човек е различно. Не дека теоријата е на одмет, туку дека има професори на академија што се по предметот хармонија а што може да им се деси да немаат смисла за музика.... сепак, ја би додал дека најмногу и должиме на напорната работа. Искуството у гаража што е. Без него џабе ни е слухотЏабе ти тебе теорија ако не можеш да ја примениш. Искуството со музиката воопшто. Многу е важно човек да слуша музика, да ја анализира, и да има барем 100 негови аматерски песни, т.е. 100 почетни обиди да се направи некое парче квалитетна музика.

Наравоучение: на некои музичари не им е потребна теорија. На некои делумно. На некои ни целата теорија на светов не им е доволна. Правиот музичар едноставно знае во која категорија спаѓа, и нема компромис. Лошиот вечно скита.

Скроз точно и закон кажано.

Тоа јас заборавив да го кажам. Ако си дудук (ова е општ широкоприфатен израз меѓу професорите у нижо музичко за децата кои се примени со врски, мада незнам зашто го вреѓаат свирчето) не ни можеш да учиш хармонија. Луѓето кои имаат кликер за неа, едноставно имаат и обратно. Затоа што хармонијата не е бубање, едноставно е осет и тоа е тоа што уствари се учи и стручно – изоштрување на тој осет и учење на добри финти. 90% од оние кои имаат осет денешно време немаат никакво стручно познавање од хармонија, ама сепак имаат (осет).

Значи, како прво, кога ќе слушнеш нешто хармонски неточно, најчесто звучи лошо и ти иде да си ги затнеш ушите. Get it? Тука не се работи за никакво расфрлање со стручни изрази. Маваш рандом акорд на гитара и ти звучи убаво и складно. Хармонично.

Тука ти се пали кликерот и продолжуваш понатаму, односно на тој акорд треба да надоврзеш друг понатаму за да звучи мелодијата уклопено како целина. За тоа хармонијата нуди идеални формули за решенија (испомош на твојата креативност). Ако ептен ти е закон кликерот како на Пејџ, Петручи и слични на нив (мада Петручи уопште не е лаик за хармонија, затоа и му иде полесно да прави лудачки комбинации), после ти иде ко вода, зашто осетот работи турбо и ја везе мелодијата понатаму. А рокот има простор за импровизирање на претек, зашто е класична музика на денешницата и истовремено крајно мелодичен и доволно широк и длабок да можеш комлетно да се искажеш ко музичар. Со добар кликер, бидејќи ракуваш со нешто толку пластично и спремно да трпи метаморфози заедно со секоја општествена слика и да еволуира со нив во исто темпо, можеш што сакаш да правиш (демократија и во музиката денес, ха) и плус да звучиш модерно и свежо. Класиката е pain in the ass по тоа прашање, јес да оправдано, ама неможеш да се отвориш ко што треба, зашто дури и да звучи океј, ќе ти најде некој паралелни квинти и октави, или whatever else што не смее.

Клучен елемент на рокот и металот, коа ќе го отсвириш на три жици разложено од било кое поле (тоналитет), звучи там – там (терца) – там (квинта) = квинтакорд + дисторзија – звучи kewl = риф. Мада може да е било кој акорд, или интервал – (на 2 жици), по можност во некој понизок тоналитет (звучи по-kewl нели). Yeah, дури и у рифовите има хармонија човече! :)

Едноставно, ако имаш талент и слух да слушаш што правиш, се’ што ќе направиш ќе биде хармонски океј. Затоа што добро звучи. Тука е талентот во муабетот. Хармонијата тука може да изигра улога, ако тоа што ти е во глава (мора да го имаш во глава, барем зашто мора да почнеш од некаде) запнеш некаде да го реализираш (отсвириш). Место да го бараш пола саат по прагови (или дирки, било каде), ќе подразмислиш малце во што да го разрешиш, развиеш и слично. Зашто ако клепнеш било што, ќе звучи безвезе и за најголем дудук што ќе ти ја чуе музиката. Сепак е се’ практика нели?

Меѓутоа, виртуозите на инструмент го владеат скроз и у сон. Eдноставно не им треба барање по пракчиња, виртуози се и у хармонија без разлика дали ја познаваат или не. Односно, cе’ што ќе чујат во глава (музикални и креативни се до даска, хармонијата им е у глава) можат истата секунда да го отсвират. Така што музиката им звучи ненормално. Има и виртуози на инструмент кои се тапа за правење музика, едноставно не се доволно креативни за да ја применат и размрдаат хармонијата од нулта точка. Затоа џабе е само познавање. Можат г’з да си избришат со неа тогаш.

Сево ова е упростување на она што r0ck_2_live во две реченици го кажа. Сепак (мое мислење, пошто многу почнавте да се гњавите меѓу себе и да запињате), правиот музичар (ги има на форумов), ако ништо друго, не треба да гаи одбојност према хармонија, као, тупење е, мене не ми треба тоа – никој не вика дека им треба. Може само лудо да се забавља, од причини кои сто пати ги преџвакав у овие два поста. Затоа што таму многу лесно ќе се пронајде себе си.

<blockquote>Наравоучение: на некои музичари не им е потребна теорија. На некои делумно. На некои ни целата теорија на светов не им е доволна. Правиот музичар едноставно знае во која категорија спаѓа, и нема компромис. Лошиот вечно скита.</blockquote> Скроз точно и закон кажано. Тоа јас заборавив да го кажам. Ако си дудук (ова е општ широкоприфатен израз меѓу професорите у нижо музичко за децата кои се примени со врски, мада незнам зашто го вреѓаат свирчето) не ни можеш да учиш хармонија. Луѓето кои имаат кликер за неа, едноставно имаат и обратно. Затоа што хармонијата не е бубање, едноставно е осет и тоа е тоа што уствари се учи и стручно - изоштрување на тој осет и учење на добри финти. 90% од оние кои имаат осет денешно време немаат никакво стручно познавање од хармонија, ама сепак имаат (осет). Значи, како прво, кога ќе слушнеш нешто хармонски неточно, најчесто звучи лошо и ти иде да си ги затнеш ушите. Get it? Тука не се работи за никакво расфрлање со стручни изрази. Маваш рандом акорд на гитара и ти звучи убаво и складно. _Хармонично_. Тука ти се пали кликерот и продолжуваш понатаму, односно на тој акорд треба да надоврзеш друг понатаму за да звучи мелодијата уклопено како целина. За тоа хармонијата нуди идеални формули за решенија (испомош на _твојата_ креативност). Ако ептен ти е закон кликерот како на Пејџ, Петручи и слични на нив (мада Петручи уопште не е лаик за хармонија, затоа и му иде полесно да прави лудачки комбинации), после ти иде ко вода, зашто осетот работи турбо и ја везе мелодијата понатаму. А рокот има простор за импровизирање на претек, зашто е класична музика на денешницата и истовремено крајно мелодичен и доволно широк и длабок да можеш комлетно да се искажеш ко музичар. Со добар кликер, бидејќи ракуваш со нешто толку пластично и спремно да трпи метаморфози заедно со секоја општествена слика и да еволуира со нив во исто темпо, можеш што сакаш да правиш (демократија и во музиката денес, ха) и плус да звучиш модерно и свежо. Класиката е pain in the ass по тоа прашање, јес да оправдано, ама неможеш да се отвориш ко што треба, зашто дури и да звучи океј, ќе ти најде некој паралелни квинти и октави, или whatever else што не смее. Клучен елемент на рокот и металот, коа ќе го отсвириш на три жици разложено од било кое поле (тоналитет), звучи там - там (терца) - там (квинта) = квинтакорд + дисторзија - звучи kewl = *риф*. Мада може да е било кој акорд, или интервал – (на 2 жици), по можност во некој понизок тоналитет (звучи по-kewl нели). Yeah, дури и у рифовите има хармонија човече! :) Едноставно, ако имаш талент и слух да слушаш што правиш, се’ што ќе направиш ќе биде хармонски океј. Затоа што добро звучи. Тука е талентот во муабетот. Хармонијата тука може да изигра улога, ако тоа што ти е во глава (мора да го имаш во глава, барем зашто мора да почнеш од некаде) запнеш некаде да го реализираш (отсвириш). Место да го бараш пола саат по прагови (или дирки, било каде), ќе подразмислиш малце во што да го разрешиш, развиеш и слично. Зашто ако клепнеш било што, ќе звучи безвезе и за најголем дудук што ќе ти ја чуе музиката. Сепак е се’ практика нели? Меѓутоа, виртуозите на инструмент го владеат скроз и у сон. Eдноставно не им треба барање по пракчиња, виртуози се и у хармонија без разлика дали ја познаваат или не. Односно, cе’ што ќе чујат во глава (музикални и креативни се до даска, хармонијата им е у глава) можат истата секунда да го отсвират. Така што музиката им звучи ненормално. Има и виртуози на инструмент кои се тапа за правење музика, едноставно не се доволно креативни за да ја применат и размрдаат хармонијата од нулта точка. Затоа џабе е само познавање. Можат г'з да си избришат со неа тогаш. Сево ова е упростување на она што r0ck_2_live во две реченици го кажа. Сепак (мое мислење, пошто многу почнавте да се гњавите меѓу себе и да запињате), правиот музичар (ги има на форумов), ако ништо друго, не треба да гаи одбојност према хармонија, као, тупење е, мене не ми треба тоа - никој не вика дека им треба. Може само лудо да се забавља, од причини кои сто пати ги преџвакав у овие два поста. Затоа што таму многу лесно ќе се пронајде себе си.